Discussiecultuur

In een Facebook-groep die ik graag bezoek, is er het zogenaamde onderwerp van de dag en was er het onderwerp “Werken of verzamelen van Hartz 4”, de discussies die volgden onder elke posting met #Het begin van de dag was meer dan walgelijk.

Waarom is het zo moeilijk voor sommige medeburgers om dit te bespreken, het is gewoon moeilijk te verdragen, het geschreven woord zonder een barst hersenaneurysma, er zijn gewoon plaatsen waar je dergelijke discussies niet kunt hebben.

Wat zou zo'n plek zijn waar je niet zo'n kunt leiden, bijvoorbeeld waar jonge vrouwen nauwelijks geklede folders van zichzelf plaatsen en de mannen dan min of meer gekwalificeerde opmerkingen over zichzelf geven in een bepaalde houding als hey sexy oh daar sta je maar goed-mooie vrouw sexy vrouw enzovoort.

Het is duidelijk dat men niet kan verwachten dat zulke mensen gekwalificeerde en nog meer gedifferentieerde discussies hebben over een onderwerp dat echt belangrijk is, hoe gaan we om met mensen die zelf niet in hun dagelijks levensonderhoud kunnen voorzien.

Het feit is natuurlijk dat er mensen zijn die erop rusten, mensen die normaal kunnen gaan werken en dus voor zichzelf kunnen zorgen, maar het handiger vinden om verzorgd te worden en zelfs als ze op een minimale levensstandaard of anderen die gewoon vals spelen aan de kant nog steeds veel geld verdienen en nog steeds voordelen ontvangen van de zogenaamde sociale uitkeringen van de staat of overdrachtsvoordelen.

Maar dit is de kleine uitzondering, het grootste risico van armoede van vandaag is om kinderen te hebben, je moet je voorstellen, als je kinderen hebt, is het een van de grootste risico's om een normaal gezin arm te worden, omdat bijna beide ouders naar het werk moeten gaan om zich halverwege iets te kunnen veroorloven en ik heb het niet over het feit dat beide stenen kloppers zijn of ondergekwalificeerde beroepen doen nee ik heb mijn hooggekwalificeerde beroepen waarin je gewoon een meerjarige opleiding nodig hebt en ook fatsoenlijk verdient

Hoeveel moeten er, want het verhogen van hun salaris betekent dat als je te weinig verdient voor het leven, met het werk dat je zelf kunt doen en het geld van de vaderstaat kunt krijgen zodat je kunt leven, dat is een verdomd groot aantal, dat is enkele miljoenen en dat aantal wordt steeds meer omdat het lage loon heeft, sector of met andere woorden de lage loonsector wordt steeds groter en groter voor jaren

En zo kan het gebeuren dat twee mensen twee volwassen mensen die 8 uur per dag gaan werken hun gezin van vier niet kunnen bevatten en voeden en dus afhankelijk zijn van uitkeringen van de staat in de vorm van een werkloosheidsuitkering II omdat ze in werkelijkheid Hartz IV-werkloosheidsuitkering II worden genoemd.

We moeten in gedachten houden dat veel mensen gewoon niet in staat zijn om zichzelf in leven te houden door hun eigen arbeidskrachten en dus afhankelijk zijn van prestaties, zoals zieke gehandicapte alleenstaande ouders, mensen die een opleiding volgen en vele andere mogelijkheden, die op dit moment niet nodig zijn.

Al deze mensen, of beter gezegd deze mensen, kunnen zich geen zorgen maken om zichzelf en afhankelijk zijn van anderen om het te doen, en dat is waar het vandaan kwam. We leven in een gemeenschap van solidariteit, dus dat betekent dat als iedereen iets heeft voor alle zorgen, iedereen die iets heeft een klein deel opgeeft van wat hij heeft om anderen ermee te helpen.

En dat is goed dat we zoiets hebben, want iedereen die dan hulp kan krijgen, kan hulp krijgen, zelfs zo ver dat je hulp kunt krijgen om weer voor zichzelf te zorgen omdat zelfs mensen in de grote levenscrisis door werkloosheid kunnen worden getroffen en niemand er vrij over kan praten omdat je ook bij de bushalte kunt wachten tot de bus naar het werk rijdt en dan gebeurt er een ongeluk en al ben je niet meer in staat om de automobilist te werken, die net met 140 dingen naar de bushalte heeft gereden, volledig dronken en niet verzekerd was en je al op een hoop kosten blijft en je zelf niet weet hoe je ermee om moet gaan, er is zo'n solidariteitssysteem als we een fantastisch ding hebben omdat dus de eenvoudige en de eerste dingen die je moet helpen snel en onbureaucratisch worden verstrekt en je kunt dan zorgen voor de after om verdere diensten aan te vragen.

Nu is het zo, deze discussie gebeurt keer op keer en ik heb veel te ver en veel te veel weer opgepikt, hoe groot, hoe mooi en hoe goed het is dat we zoiets hebben, we hebben onze werkloosheidsuitkering II en iedereen die denkt dat deze situatie het zou waarderen, maar als ik ga en zie hoe alles door de cacao wordt getrokken en slechts een kleine minderheid die echt geen zin heeft om te werken, ook al zouden ze naar het werk kunnen gaan en dus allemaal over een kam worden geschoren, iets als dit irriteert me en ik kan me niet zo veel concentreren als ik wil omdat ik ook een van degenen ben die graag naar het werk willen en vanwege zijn gezondheidsbeperkingen, ik kan omdat het leven op werkloosheidsuitkering 2 niveau mogelijk is, maar zeker niet mooi.

Als ik kijk naar hoe dergelijke onderwerpen in deze groepen worden besproken, wanneer het bloed voornamelijk in de primaire en secundaire geslachtsorganen van een persoon zit, zodat men duidelijk elk van hen een klein deel moet geven van wat hij heeft, om anderen te helpen die helemaal niets hebben en die kotsen op hen omdat ze zich achtergelaten voelen, zien ze altijd gewoon hoe anderen meer en meer krijgen en ze hebben altijd minder alles wordt duurder ze kunnen zich minder veroorloven ze kunnen minder doen met hun geld en zien alleen dat anderen die niets doen er meer voor krijgen

Ik had een tijdje geleden iets gelezen omdat ik een Arabische vrouw met een hoofddoek zou zijn geweest die een appartement zou hebben gehad of zoiets als ik Murat of Yilmaz lang geleden zou hebben genoemd, dat en dat kan er zijn, je ziet ook dat je jaloers bent op anderen omdat ze sneller hulp krijgen dan jij zelf of ze krijgen dingen die ik me niet kan veroorloven, ook al werk ik.

Natuurlijk, als je kijkt naar de huurprijzen, de voedselprijzen, de nutskosten alleen, wat elektriciteit kost in de tussentijd en gaat zitten en kijkt naar wat een vluchtelingengezin krijgt in termen van prestaties, dan kan ik begrijpen dat sommige van hen gemakkelijker gebreid zijn, omdat ze jaloers worden, waarom ze zoveel krijgen en ik zo weinig krijg, waarom ze iets krijgen en waarom ze moeten, ik geef zelfs iets van mezelf.

Maar dat zou dan geen solidariteitssysteem zijn waarin we leven 1 en dit had en heeft meer dan eens de kont gered ja ik zeg kont, omdat veel voordelen die voor ons alledaags zijn, in het belang van solidariteitsprestaties omdat een geboorte veel geld kost en een geboorte wordt gefinancierd door de gemeenschap via de ziektekostenverzekering waarin ieder van ons, die ook een Hartz IV-ontvanger betaalt.

Er zijn veel voorbeelden waarbij we een solidariteitsbeginsel hebben, waarbij iedereen iets kleins betaalt en, indien nodig, veel of min of meer leert dat we op dit moment met het pensioen kunnen waarnemen dat je ook iets vangt en er steeds minder uithaalt, maar dat is een ander verhaal.

Voor mij is dit allemaal geweldig, ik betaal graag mijn kleine deel voor het feit dat mensen het goed doen en ik kan er zeker van zijn wanneer ik de hulp nodig heb die ik nodig heb, die ik dan ook krijg, dat geeft me een goed gevoel van een beetje veiligheid, omdat zelfs een gebroken been armoede kan veroorzaken zonder ziektekostenverzekering.

Jouw Sasha

Bekijk deze video op YouTube.