Het is al een paar dagen geleden en onze vader is begraven. Het was iets dat had willen gebeuren alleen in 20 jaar, maar om te gaan met 68 jaar, nou, dat is gewoon niet een leeftijd in mijn mening.
Na alle vergaderingen en voorbereidende gesprekken, de angst en de angst om überhaupt gefinancierd te worden. Het is nog steeds niet veilig. Donderdag was het tot nu toe om 14.00 uur. We waren er allemaal. Althans, wat er van de familie overblijft.
Geleidelijk aan vrienden en familieleden, die je in een lange tijd niet hebt gezien en wow, echt grappig .. hoe ouder je wordt, hoe eerder je ontmoet alleen op begrafenissen. Als kind werden de verjaardagen samen gevierd en vandaag alleen de dood.
Omdat papa een heel gemakkelijk persoon was en niet veel nadruk legde op edicten, hebben we het op die manier behandeld. Het was ook versleten weinig zwart. Vrij felle kleuren, zoals de oude man het leuk vond.
De begrafeniszaal was erg mooi geregeld. Het werd gelegd bloemblaadjes in een slang vorm weerklinken met kaarsen, dat was erg leuk om naar te kijken. En dit alles was zo versierd dat het uitzicht was gericht op de urn.
Over het algemeen heel mooi gedaan en dat voor een van de goedkoopste vormen van begrafenis. Maar nog steeds waardig en dat moet ik zeggen. Daar ben ik heel dankbaar voor.
Nadat de voormalige schipper aan het uitvaartadres was begonnen, dacht ik: "Oh, dat is heel gemakkelijk." Maar het gebaar dat hij naar de stembus ging en zijn handen erop legde om hem te begroeten was zeer hartverscheurend.
De toespraak en ceremonie waren erg leuk. Veel van wat we zeiden over onze vader die hij inbouwde en ook de pauzes met de muziek die we kozen waren gepast. Papa hield van Queen's nummer "I Want To Break Free". Dat speelden we in het begin. Daarna volgen The Beatles – „Yesterday” en even later The Beatles – „Hello, Goodbye”. Papa was een grote Beatles-fan. Geen wonder dat hij toen 18 was. Dergelijke werken waren nog steeds erg politiek en muzikaal. Bij vertrek kwam uit Israël Kamakawiwo’ole – “Over The Rainbow”. Iedereen legde zijn handen op de stembus en nam weer afscheid. Als gezin steken we onze handen in elkaar. Het was leuk om het samen te doen.
Zo kwam iedereen langzamerhand langs onze vader en liet daar een laatste groet achter. Toen gingen we naar Urengrab Square en goed, wat kan ik zeggen? Het graf is bijna tegenover het graf waar zijn schoonouders rusten en dit is bijna in het zicht van het graf van zijn ouders. Dus heel dichtbij en alles bij elkaar en gemakkelijk te bereiken.
De urn werd verlaagd en daarna gaf iedereen geleidelijk bloemblaadjes en wat aarde. Anderen hebben kleine dingen gegeven, zoals iets om te roken of een fopspeen van de kleine kleinzoon. Dat was erg leuk om naar te kijken. Maar dat deed ik niet, want ik was erg geslangd van hardlopen en de vele opwinding en ook wiebelend op mijn benen. Sommigen van hen deden iets voor mij.
Na een tijdje gingen de mensen naar huis. We vierden het huwelijksjubileum van mijn zus, want het was ook op die dag met een lekkere maaltijd bij de Griek.
Dat was de begrafenis. Natuurlijk is er veel meer gebeurd, maar ik kan het niet allemaal teruggeven. Het was gewoon te veel wat er gebeurde. Ik hoop dat nu meer rust zal terugkeren en alles zich positiever zal ontwikkelen, zoals ik me kan voorstellen.
Ik ben dankbaar voor deze mooie viering en dat er mensen waren die papa erg leuk vond en liefhad. Het waren familie en vrienden. Sommigen waren meer dan vrienden, maar we waren er allemaal om afscheid te nemen van onze vader en dat was leuk.
Jouw Sasha
Ontdek meer van LautFunk Podcast & Blog
Subscribers je om de nieuwste report naar je e-mail te laten verzenden.
Dutch
Beste Sascha, bedankt voor een toepasselijk artikel dat reflectie aanmoedigt. Elk afscheid is individueel, zou ik zeggen. Rituele acties zijn gewoon nuttig in dit geval en een ervaren begrafenisondernemer Houdt evenwicht tijdens de begrafenisdienst, maakt zich zorgen over een eerbiedwaardige begrafenis. Het lijkt er echter op dat de familieleden ook kunnen helpen om de uitvaartdienst vorm te geven.
Mijn collega heeft in testamenten getuigd dat hij een crematie wil. Mijn collega houdt niet van het idee dat zijn lichaam wordt verbrand. Ik geef ook de voorkeur aan crematie, maar het is waarschijnlijk het idee dat mensen hebben van hun dood dat belangrijk is.