Een held is dood

Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou schrijven als het eerste blogbericht in een nieuwe blog, maar mijn vader is overleden, in de nacht van maandag op dinsdag is het trieste dat ik nog steeds om 22:00 uur met hem schreef en hij was iets later nog steeds online, dus is 22:07, het laatste wat ik over hem las en om 22:11 keek hij voor de laatste keer naar WahtsApp.

Zelfs als ik hier nu zit en roltranen door mijn gezicht schrijf, wat zo onvoorstelbaar is dat hij er niet meer is, was hij altijd mijn held en helden sterven niet zomaar als ze in slaap vallen op de bank. Ze leven voor altijd en doen hun goede werk.

Toen ik twee dagen niets over mijn vader hoorde en hem woensdag niet kon bereiken, had de telefoon opgemerkt, omdat de router was gecrasht, ik was meer en meer bezorgd, ik belde eerst naar de ziekenhuizen in het gebied en vervolgens naar het noodoproepcentrum, of er een implementatie was naar het adres waar mijn vader woont. Toen bleek dat dit niet zo was, werd ik volwassen bij de politie en vertelde hen mijn probleem. Van daaruit wilden ze een patrouillewagen sturen om te controleren.

Toen het hier een uur later belde, in mijn appartement, wist ik wat er aan de hand was voordat de politieman hier was, die het nooit bij mij belde, nooit bij …. Het was, net als op tv, gewoon dat het geen politieagent was, maar een normale politieagent, echt een shit job om je zoiets te vertellen.

Dus leerde ik dat mijn vader vredig op de bank in slaap was gevallen, zoals hij zei … Als dat waar is, weet ik niet dat mijn vader de afgelopen week veel gezondheidsproblemen had, onder andere zwak en kortademig altijd tegen de tijd in en de paniek die je dan krijgt, ik ken ze zelf. Het enige wat ik weet is dat mijn vader wilde slapen, zodat hij beter af zou zijn.

Laten we hopen dat hij nu beter is.

Maar deze dood zal veel veranderen in mijn leven, ik heb lange tijd geen contact gehad met mijn zwaarste, ja, het is hier nu. Er zijn waarschijnlijk weinig slechte dingen die dit kunnen doen, die er aan beide kanten veel blessures zijn geweest, het onderwerp is in de eerste plaats slecht van tafel, dat er zoiets nodig is om tegen elkaar te praten.

Erger is alleen dat mijn zwaarden en onze vader niet langer de gelegenheid hadden om zich uit te spreken, zelfs als ze dat bedoelden, dit gebeurt niet meer. Mijn zus wilde het doen op zijn verjaardag, die op 30.4 zou zijn geweest en dus een beetje te laat.

Ook sprak ik met mijn moeder met haar had ik de afgelopen 2 jaar nog minder te doen dan met mijn zus, die ze hier en daar heeft becommentarieerd, maar mijn moeder deed niets. Dus ik sprak met mijn moeder en vertelde haar hoe en waar het gebeurde.

Nu blijft het aan ons om er het beste van te maken en ons als gezin te herenigen. Er waren vele gelukkige jaren en leuke tijd, zelfs na de scheiding onze ouders waren de familie altijd samen en ik hoop dat ze is dit ook tegen na dit verlies.

Wat leer ik van dit incident? Iets heel belangrijks is praten, praten, praten, je weet nooit wanneer het te laat is om te praten.

Dank je vader dat je er altijd voor me bent en een grote hulp in het leven.

Jouw Sascha

Bekijk deze video op YouTube.