De papieren oorlog

Iedereen die zelf een aanvraag indient, weet dat je vaak hetzelfde of hetzelfde formulier meerdere keren moet invullen. Zelfs als u al documenten hebt geplaatst die bewijzen of beantwoorden wat de ontbrekende vragenlijsten of aanvraagformulieren open laten.

Van mijn kant solliciteer ik al sinds ik 18 was, voor mezelf en het is geen probleem voor mij, nee, het is zelfs leuk voor mij als je alles daar hebt en als je alles voor je hebt, is het geen probleem, alleen als je moet zoeken en je documenten volledig moet ophalen, dan is het niet langer leuk.

Het verkrijgen van de aanvraagformulieren is het kleinste probleem. tot en met 99% U kunt alles op het net laden. Het ingewikkelde is om het te vinden – precies wat je nodig hebt om kinderbijslag of een pensioen aan te vragen, grenst aan wanhoop, omdat je het gevoel hebt dat je 200 extra formulieren nodig hebt.

Naast de eigenlijke aanvraag is er dit formulier dat deze vragen behandelt of dat formulier dat opnieuw om iets heel anders vraagt. Als u niet voor de gek wordt gehouden bij de aanbesteding van de aanvragen, wordt u ingevuld.

Omdat je alles moet kunnen bewijzen en als het uit de eerste aanvraag uit 2003 komt en je het gevoel hebt dat je 4 keer bent verhuisd, kun je zo'n bewijs niet meer vinden en dan vraag je je af wat er nu is.

U plaatst dus andere documenten die dit bevestigen, maar die niet de rest van de aanvraag zijn en als dank krijgt u de uitnodiging om dit document in te dienen, alsof u nog niet had uitgelegd dat dit niet langer bestaat, maar op document X op pagina 2 zou de informatie onderaan staan.

Als je alles hebt ingevuld, moet je kopieën maken, want je weet het van de kantoren of van de autoriteiten. Daar is het niet gebruikelijk dat de originele dingen verdwijnen of wegkomen. Je maakt kopieën en dat naar Msse en dan is het nog steeds niet genoeg. Niet alleen pagina 1, maar alles moet zijn, zelfs als het alleen de instructie van de beroepen is.

Als u deze kopieën hebt gemaakt en verpakt in een jumbo-brief, die ook nog steeds op het postkantoor staat, kunt u de documenten die u eerder hebt gezocht, sorteren zodat u ze in de toekomst opnieuw kunt vinden, maar niet gewoon in een map plaatsen, nee het moet chronologisch correct zijn, want …

“Orde moet zijn!”

Na 2 maanden krijg je na de X-de keer iets om een kennisgeving of beslissing te vragen, waarop je onder andere nog meer papier kunt gebruiken om bezwaar te maken.

Je moet de post, telecommunicatie, papierindustrie, energieleveranciers, en, en, en, en, en in leven te houden, want zonder al deze papier waanzin, zou ons systeem niet meer werken.

ironie

Ik ben blij dat ik alles zo zelfverzekerd voor mezelf kan doen, maar ik denk dat veel kennissen overweldigd zijn door het overwinnen van deze hele papieren strijd. Ik denk dat er maar één pensioenaanvraag is over het aantal formulieren dat je kan doden. Het verbaast me niet dat 70% Aanvragers hebben hierbij hulp nodig.


En als je het gevoel hebt dat je 150 pagina's met bonnetjes moet faxen, is dat een gigantische taak. Dit gebeurt per post. Dat is goed en bewezen, maar zo 1970 en niet 2018.

Ik wil een moderne en up-to-date oplossing. We leven in een land van dichters en denkers. Niet degenen die doen en handelen. Dit is wat andere landen, zoals Estland, doen, waar u niet langer op papier iets hoeft te doen met de autoriteiten, maar alles kunt doen, van thuis en papierloos – en ook online! Wauw!

Wat vind je ervan en wat zijn je ervaringen?

Jouw Sasha

Bekijk deze video op YouTube.