Overbelasting

Er zijn momenten of fasen in het leven waarin we overweldigd worden. Dit is geen slechte zaak, je hoeft ze alleen maar te herkennen en eraan te werken.

In mijn leven zijn er meer dan eens momenten van overweldiging geweest. De laatste keer was een goede 10 jaar geleden, hoewel het een goede 12 jaar geleden had kunnen zijn. Op dat moment deed ik een professionele re-integratie na een lange ziekte met depressie.

Daar voelde ik me erg op mijn gemak en het kantoor- en administratiegebied was erg leuk voor mij, zelfs als ik eerder meer technische beroepen of sociale en verpleegkundige training had geleerd of beoefend.

Het was helemaal nieuw om facturen te maken of de boekhouding te doen, maar ook om de administratie in het magazijn te doen. Allemaal nieuwe dingen voor mij, maar het was nog spannender in de mediabibliotheek, waar boeken, cd's en films konden worden geleend, en het coördineren en organiseren van de aankoop van nieuwe media.

De redactie was daar ook vertegenwoordigd voor een klein, lokaal tijdschrift. Resonanties werden geschreven, evenals actuele data werden onderzocht en dit was het beste gebied voor mij naast de mediabibliotheek, omdat het casual en koud was. Ik lees en schrijf veel over waar ik altijd van heb genoten.

Helaas is er ook het nadeel. Hoe leuk dit alles me ook heeft gemaakt, ik ben steeds depressiever geworden en ik heb het niet eens gevoeld. Pas toen mijn toenmalige vriendin zei dat ze tijd van me wilde, dacht ik of dat waar kon zijn.

Ik kwam na 8 uur van mijn werk, at en ging slapen. Toen stond hij weer op en ging weer aan het werk. Niets werd belangrijker dan werken, slapen en eten.

Op een afspraak met mijn psycholoog had ik al snel een 4-weekse verklaring van arbeidsongeschiktheid in mijn hand en een instructie voor de kliniek.

Natuurlijk was dat als een hamerslag, want ik hield ervan om daar te werken en had plezier om alles te doen wat me vreugde bracht. Ook waren de meeste collega's slecht op orde en ja, ik vond het een of het ander zelfs leuk.

Ik weet nog steeds niet wat me ziek had gemaakt, omdat het een afkickkliniek was – iets beschermds en toch maakte deze minimale last me ziek. Het ergste was een citaat van de psycholoog: “Misschien moet u toegeven dat u nooit meer aan het werk zult kunnen.”

Dat was iets wat ik echt moest kraken, want ik was al van jongs af aan gewend aan het feit dat je moet presteren en kan, als je maar wilt, maar dat ik zo ziek ben dat ik nooit meer aan het werk kan, dat was te veel van het goede.

Nu zijn er vele jaren verstreken en ik heb het keer op keer geprobeerd, nadat een arts me ongeveer 4 jaar geleden opnieuw hetzelfde had verteld. Toen besefte ik dat dit waarschijnlijk zo is en dat er een arbeidsongeschiktheidspensioen moet worden aangevraagd.

Ik denk dat ik me beter voel vandaag. Ik weet gewoon niet wat het was dat me zo ziek maakte, want er waren tijden dat ik bijna alleen naast school en onderwijs werkte, omdat ik bijna altijd zelfstandig was en 16 of 18 uur en weekenden had die ik alleen kende van mijn jeugd.

Nu leef ik een rustig leven en ben ik veel gezonder in termen van mijn psyche, maar ik moest accepteren dat ik ziek ben en pas toen ging het weer omhoog. Het is een ander leven – een leven met veel dingen waar ik van geniet en van geniet. Alleen zonder geld, maar dit is een ander verhaal.

Wat is uw ervaring met overbelasting? Heb je zoiets meegemaakt of zoiets?

Jouw Sasha

Bekijk deze video op YouTube.