Hoe denk ik over ouderschap en wat zijn mijn ervaringen?

De Emtycee Had je het mij gevraagd? Wat vind jij van ouderschap en wat zijn jouw ervaringen?

Ja, hoe zijn ze, hoe denk ik erover, dus één ding is gezegd, ik ben niet iemand die zelf kinderen had, ik was slechts een tijdje in de situatie van een 14-jarige jongen, als pleegzoon bij mij, die natuurlijk midden in de puberteit zat, zeer getraumatiseerd was en hier en daar wat meer aandacht nodig had zoals andere kinderen.

Nu weet ik dat uit mijn omgeving of zelfs van mijn familieleden die gewoon kinderloos altijd graag de perfecte tips hebben over hoe kinderen op te voeden of zelfs zulke grandioze tips van ouders waar het huwelijk is mislukt en ook de relatie met de kinderen volledig in puin is gegaan, altijd echt goud waard zijn.

Ik wil absoluut niet iemand zijn die educatieve tips geeft of de gouden weg laat zien, nee ik heb het nu over mijn gedachten over dit onderwerp, want niets is zo belangrijk als een kind zo voorbereiden op het leven dat het met succes kan worden beheerst.

Het is mij duidelijk dat zonder liefde en ik bedoel nu niet eerder in de zin van partnerschap, maar liefde voor een andere persoon een kind niet met succes kan worden voorbereid op de toekomst, omdat zonder liefde deze bepaalde passie dit bepaalde gevoel mist, dat men onbaatzuchtig voor iemand kan handelen.

Als je het kind uitstelt en ik bedoel dingen als het lezen van elke wens vanuit de ogen die geen grenzen stellen en alles doen wat het kind wil, krijg je in het latere leven gegarandeerd iemand die je een pijp zou kunnen noemen en daarmee bedoel ik iemand die niet weet waar zijn grenzen zijn, iemand die niet weet waar het einde is, van wat hij zich kan veroorloven, iemand die zichzelf als perfect beschouwt of iemand die zichzelf als perfect beschouwt.

Ik denk dat je kinderen niet alles duidelijk kunt laten doorlopen dat ze zichzelf moeten oppikken, ze moeten keer op keer kijken waar hun positie in de ranglijst van het leven is, zelfs in het gezin, maar je kunt niet alles door laten gaan, dus ze moeten leren dat er regels zijn en dat het leven niet altijd eerlijk is voor jou.

Mijn generatie deed er nog steeds goed aan om morgen naar school te lopen of de bus naar school te nemen, als ik vandaag kijk naar wat deze over-voorzichtige ouders zouden willen doen, zouden ze hun protegés met de auto naar het klaslokaal rijden en daar persoonlijk in hun plaats brengen of als ik kijk naar dit over-voorzichtige gedrag op de speeltuin Kinderen moeten soms vallen Kinderen moeten zichzelf soms pijn doen terwijl ze slingeren zonder te leren, niet dat de actie en het doen gevolgen heeft.

Ik wil er nu niet heen en ze zijn totaal autoritaire educatieve stijl prediken die ik zelf niet in deze vorm heb ervaren Ik denk dat mijn ouders een goede mix hadden van ja wat noemen we het dan promoten en eisen hoe ouder we kregen, hoe meer taken en verplichtingen we kregen en hier ouder werden we en dus kwamen er meer vrijheden bij, dus hoe ouder je mocht langer opblijven of langer bij de vrienden blijven en in ruil daarvoor moest het afval naar beneden brengen of de was ophalen van de wasmachine of ophangen.

Als ik om me heen kijk, zie ik veel jonge mensen die thuis niet veel te doen hebben, wie je daarna alles doet, hoe kan deze persoon leren dat er geen omzet in het leven is, dat je iets moet doen voor wat je hebt of voor wat je wilt doen, dat je ervoor moet presteren.

Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger een radio wilde en ik al wat geld had gespaard, dat was meer dan 100 mark, wat op dat moment verdomd veel geld was voor een 12-jarige en ik ging met mijn vader naar een elektrische winkel, waar je nu radio's kon kopen, dat de radio die ik bijzonder goed vond, het was een draagbare radio bijna 200 mark omdat mijn vader had gezien dat ruim 100 mark zichzelf had bespaard van mijn zakgeld en van wat er net in mijn vrije tijd werd gedaan of hout hakte of steenkool maakte bij mijn grootouders, hij voegde de ontbrekende 80 mark uit zijn zak toe, zodat ik de radio kon kopen.

Omdat ik altijd een klein deel van mijn vroegste jeugd moest doen voor zo'n speciale aankoop, leerde ik al snel dat deze aankopen iets speciaals zijn, omdat er ook veel van mijn bespaarde geld in zit, wist ik precies de waarde en de eerste computer die ik voor Kerstmis kreeg, was ook voor Kerstmis en mijn verjaardag, dus ik kreeg niets anders op deze twee geschenken rijke feestdagen en wist daarom precies wat deze computer voor mij persoonlijk waard was.

Dit mis ik op de een of andere manier in de generatie van vandaag, ze waarderen de waarde van een ding niet of velen waarderen het niet omdat het niet wordt overgebracht omdat we in een wegwerpmaatschappij leven en dit gedrag zelfs de jongsten van ons accepteren.

Het volgende dat me keer op keer opvalt, is dat de generatie van vandaag niet langer zo solide is, ik bedoel, wanneer het ingewikkeld en moeilijk wordt, geef je er de voorkeur aan om je spullen in te pakken en op zoek te gaan naar iets nieuws dan alleen maar om een dorstig stuk of een moeilijke situatie te doorstaan of er doorheen te komen, omdat we liever alles weggooien en op zoek gaan naar de uitgestrektheid om deze uitdaging aan te gaan.

En dat is wat ik bedoelde met het fluiten van de kinderen van vandaag, vooral vanuit deze helikopter, ouders worden opgevoed tot totale platte fluiten die zichzelf niet langer vertrouwen, die niet langer hebben geleerd dat het ding een bepaalde waarde heeft en dit zal ook de tijd en liefde waarderen die je investeert.

Ik spreek nu alleen uit mijn ervaring en mijn observaties en de gedachten die ik vaak bij mezelf heb gemaakt in gesprekken met anderen over dit onderwerp of zelfs toen me eens werd gevraagd wat ik ervan vind of denk dat ik weet dat ik geen eigen kinderen heb en slechts een korte tijd een bijna volwassen kind heb opgevoed, maar zelfs dan heb ik gemerkt wat een geweldig werk en verantwoordelijkheid het is om kinderen op te voeden.

Kinderen zijn onze toekomst en deze zullen de toekomst vormgeven die het is, maar onze verantwoordelijkheid om de kinderen een toekomst te laten zien die het waard is om voor iedereen te leven, dat wil zeggen, het leven van anderen in de bus te respecteren, het leven van anderen gedachten te respecteren, het uiterlijk en vele andere dingen van anderen te respecteren of die anders zijn.

Met andere woorden, het is belangrijk om waarden en normen over te brengen!

Hoe zie je dat? Wat is belangrijk voor u bij het opleiden van kinderen en wat vindt u van mijn houding ten aanzien van deze kwestie?

Jouw Sasha

Bekijk deze video op YouTube.